Hoe kunnen we contact leggen met jongeren om de kennis van onze onderzoekers en deskundigen met hen te delen? We moeten hen confronteren, uitdagen of verbazen!
Wijze woorden en een nieuwe invalshoek van een nieuwe vriendin en collega, Sylvia, en slechts één van de vele inzichten die ik heb opgedaan tijdens mijn verblijf op de mobiliteitsweek voor medewerkers van de Universiteit van Bergen.
Onze leidende vraag luidde als volgt: hoe kunnen we via onderzoekscommunicatie contact leggen met jongeren? Net als mijn collega’s verwachtte ik dat ik raakvlakken zou vinden met anderen die aan hetzelfde probleem werken, dat ik creatieve inspiratie zou opdoen en dat mijn denkwijze op de proef zou worden gesteld. Wat ik er uiteindelijk uit heb gehaald, was zoveel meer.
In mijn eigen presentatie ging het over ‘het scrollen stoppen’ – hoe we de aandacht op digitale platforms kunnen trekken en vasthouden. Ik vond het geweldig om een aantal van mijn werkwijzen en inzichten uit mijn tijd als ‘digitale verhalenverteller’ te kunnen delen. Ik hoopte de strategie van Trinity Communications voor ‘leiden met impact’ te schetsen en uit te leggen hoe cruciaal het daarbij is om op sociale media wat wij de ‘hook’ noemen te ontwerpen – in feite datgene wat je aandacht trekt terwijl je online scrolt.Het creëren van iets dat echt aanslaat bij een jonger publiek (dat, net als wij allemaal, online vaak wordt overspoeld met beelden, informatie en trends) is een veelzijdig proces dat een consistente creatieve aanpak vereist, aangevuld met data.
Het was toen zo waardevol om collega’s te ontmoeten die buiten mijn eigen dagelijkse werkveld actief zijn en die in onderzoekscommunicatieteams van universiteiten in heel Europa werken op het gebied van evenementen, marketing, publieks- en schoolbetrokkenheid, mediarelaties en digitale communicatie (en voor velen: al deze zaken tegelijk!!). Je kunt ze hieronder ontmoeten in een korte video die we hebben gemaakt voor onze afsluitende presentatie – natuurlijk moesten we het vanuit een multimediaal perspectief benaderen!
Dit is wat er door mijn hoofd speelt na een week lang een kijkje te hebben genomen bij andere communicatieteams; wellicht is het stof tot nadenken voor iedereen die werkzaam is op het gebied van wetenschaps- of onderzoekscommunicatie:
- Een universiteit is een unieke en boeiende omgeving vol uiteenlopende kennis en expertise. Het is goed om onszelf af te vragen: hoe kunnen we deze schat aan kennis benutten en op een interdisciplinaire manier te werk gaan om onze verhalen nog sterker te maken?
- In dit verband moeten we vrij en moedig genoeg zijn om te experimenteren! Probeer eens een andere aanpak en leer van wat wel werkt – en van wat niet!
- Inhoud vereist een strategie, maar te veel procedures kunnen de creativiteit in de weg staan. Zoek een evenwicht!
- Deel onze expertise en bied opleidingen aan – het delen van kennis op afdelingsniveau of zelfs met de onderzoekers zelf levert enorme voordelen op. Zij kunnen leren om verhalen te vertellen die toegankelijk en begrijpelijk zijn, hun verhaal op grotere schaal delen en hiaten in onze eigen bronnen opvullen. Bouw een netwerk op, geen eenmanszaak!
- Kijk verder dan je eigen vakgebied – om een breder beeld te krijgen van hoe je je publiek kunt betrekken. Wat kunnen evenementen nog meer bieden naast digitale initiatieven? Hoe kunnen sociale media de ervaringen met onderzoek in het echte leven ondersteunen? Welke andere kanalen en infrastructuur kunnen we inzetten om een groter publiek te bereiken?
- Betrek jongeren vanaf het begin bij het proces – en begin met een zinvolle samenwerking met beginnende onderzoekers. Maak gebruik van hun natuurlijke vaardigheden en kennis op digitaal gebied, en van hun unieke gevoel voor humor, om een wederzijdse band op te bouwen, zowel met hen als met het publiek.
- Evalueer je eigen taalgebruik – hoe kunnen we überhaupt de waarde van deelname aan onderzoekscommunicatie overbrengen? Het gaat verder dan onderzoekers vragen om ‘hun verhaal te delen’; we moeten duidelijk maken wat de waarde daarvan is! Laat zien dat je je zelf inzet om wetenschap toegankelijk te maken ten behoeve van de samenleving, en dat zij dat ook zouden moeten doen!
Hartelijk dank aan CHARM-EU en de Universiteit van Bergen voor hun geweldige, attente en hartelijke gastvrijheid op de universiteit en voor het faciliteren van gesprekken die mij nieuwe motivatie hebben gegeven om via onderzoekscommunicatie te confronteren, uit te dagen en te verbazen!







